شعر که از تنت برود ، از جانت برود ، خودت هم یادت می رود ... یادت می روی ...
الان من یک عدد دخدر معمولی برگشته به ده سال پیش می باشم !
یکی از صفحات ف.ی.س.ب.و.ک یکی از شعرای زمان جوونی من رو با یه تصویر گرافیکی گذاشته بود ( البته با اسم من زیرش / البته که با اسمی که اون موقعا منو باهاش می شناختن ) ...
بعد من الان هی می رم شعره رو نیگا می کنم ، هی می گم : هععععععععی ! شاعر بودما !
بعد آخه نکته ش اینه که 300-400 نفر هم تو این یه ساعتی که شعره به اشتراک گذاشته شده ، لایک زده ن . 22 بار هم share شده . بعد من الان عذاب وجدان گرفته م که چرا دیگه شعر نمی گم ...
هااااااا !
نکته ی اصلی ش اینه که یکی از دوستان منو تو کامنتا منشن کرده بود که : فلانی ، اینو دیدی ؟ بعد من نشستم دارم شعره رو - شعر خودم رو ها - می خونم ، بعد هی می گم : عه ! این شعره چه قدر آشناس ! این مال کی بود ؟ یکی از بچچه های ما اینو گفته بودااااااا :)))))))
خلاعصه ! تا رسیدم به اسم خودم و بعد می گم : هااااااا ! اینو خود خرم گفته بودم :)))))
